من به تو نزدیک تر ، تو از من دورتر

فاصله را می گویم ،چه خیالی دارد ، فکر این باشد که با هر قدم برداشتن

تو را از من دور می کند و به مقصود خودش میرسد بی پروا

چقدر خوش باور

من که امروز به فردا راهم

با دورتر شدن نگاهت مرا مجذوب خودت می گردی

آسمان آبی است ، اما دل من می بارد ، تنگ آن لحظه ای که بی گمان تنهایم

دل سپردن غلط است

                    دوست دارم ببازم همه تار و پود هستی ام را یکباره به تو

                                                                             تا بدانی که چقدر دوست دارم

نفس زندگی همراه تو را

                       من که با فاصله ها مشکل ندارم یا که ایرادی نیست

عاشق حس طبیعت هستم

                               با قدم برداشتنش مجذوب تو و عشق قشنگت هستم

من نمیدانم که چرا زندگی بارانی، گاهی ابری،آفتابی ، بادی

تنگه غصه ی من

                 آن چراغ دوری است

                                       من چرا می دانم نه؟ 

که تو را فاصله با طی مسافت از من

دور میگرداند که شاید برم از یاد تو را

افسوس که در یاد ندارد بر من

چه عذاب شیرینی دارد تو نباشی اما

شعله ی عشق تو سوزان جاودان باشد تنها

من همه عمر تداعی دارم تا که شاید به تو این روزها برسد فریادم

که مرا نزدیک خودت احساس کن، چون که من دور و نزدیک تو را

دارم دوست

        ای خدایی که تو هستی خالق

                                               من تو را میگویم

لحظه لحظه زندگی هرگز به جز یک لطف تو ، بی معنی است بر کام من.